Vagelis Papakonstantinou – Page 2 – This is Vagelis's Papakonstantinou website

Υπόθεση Novartis: Μάθαμε τίποτα απ’ αυτήν; Μπορεί η τεχνολογία να μας σώσει από τα (επόμενα) σκάνδαλα;

Δημοσιεύθηκε στο dEasy, 21.02.2018

Για την Novartis, φαντάζομαι, θα τα μάθατε. Εδώ όμως καθόλου δεν θα με απασχολήσει ποιος έκανε τι. Αυτά θα τα βρουν άλλοι, τα δικαστήρια, η Βουλή, το FBI, ο ΟΗΕ, η NASA, ή και γω δεν ξέρω ποιος. Μάθαμε όμως κάτι από αυτήν την υπόθεση; Η απόδοση ευθυνών είναι ένα. Τα μαθήματα-παθήματα, που λέει κι ο λαός μας, είναι κάτι άλλο. Ας μην τα μπερδεύουμε μεταξύ τους.

Από ό,τι διάβασα, σε ένα σύστημα κρατικών προμηθειών αξίας δισεκατομμυρίων κάποιοι φαίνεται ότι αποφάσισαν να επωφεληθούν. Ε, λογικό, θα σκεφτόταν κανείς. Ανθρώπινο. Αναπόφευκτο, πιθανότατα. Οποτεδήποτε βάζεις μια επιτροπή απλών (εννοώ οικονομικά) ανθρώπων να αποφασίσουν πίσω από κλειστές πόρτες για τέτοια ποσά, είναι σαν να κάνεις το πείραμα με το «χαμένο» πορτοφόλι γεμάτο χρήματα στο δρόμο.

Υπόθεση Novartis: Μάθαμε τίποτα απ’ αυτήν;

Δεν μπορείς όμως να κάνεις κι αλλιώς. Ακόμα και από πάμπλουτους να αποτελούνταν αυτές οι επιτροπές, και πάλι κάμποσοι από αυτούς μάλλον θα ήθελαν να γίνουν ακόμα πιο πλούσιοι. Εκτός αν στην επιτροπή αυτή βάλεις φιλόσοφους, όπως πρότεινε ο Πλάτωνας.

Επειδή όμως συνήθως φιλόσοφοι με την πλατωνική έννοια δεν υπάρχουν, τι κάνεις; Στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο αυτά τα πράγματα είναι λυμένα. Η διαφθορά λαμβάνεται ως δεδομένη στο σύστημα. Και το μόνο μέτρο για να αντιμετωπιστεί είναι η, απόλυτη, διαφάνεια. Και το απόλυτο όπλο για να την επιτύχει κανείς είναι το Διαδίκτυο. Όλα, και όλοι, στο Διαδίκτυο. Οι συνεδριάσεις, οι εισηγήσεις, οι αποφάσεις, οι λίστες με τις τιμές, οι εξοφλήσεις, όλα on-line. Και φυσικά, ο ετήσιος, αναλυτικός, έγγραφος απολογισμός. Όλα δημοσιευμένα στο Διαδίκτυο, για να τα διαβάζουν και να τα κρίνουν οι πολίτες, οι ερευνητές και οι δημοσιογράφοι, όχι στην Βουλή, για να χαθούν κατά λάθος σε κανένα υπόγειο.

Με αυτή την λογική μπήκα και ‘γω στον ιστότοπο του Υπουργείου Υγείας. Σκέφτηκα ότι, αφού πολιτικά σήκωσε το βάρος της Novartis, τουλάχιστον θα έχει λάβει μέτρα ώστε οι σημερινή πολιτική ηγεσία να μην κατηγορηθεί σε 4-5 χρόνια για ακριβώς τα ίδια πράγματα. Όμως, δεν φαίνεται να σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Οι ιστοσελίδες της Επιτροπής Προμηθειών Υγείας έχουν να ανανεωθούν από τον Μάιο. Για πρακτικά συνεδριάσεων ή απολογισμό πεπραγμένων, ούτε λόγος.  Οι ιστοσελίδες του «Στρατηγικού Σχεδιασμού» δεν οδηγούν πουθενά (άδειες, στην κυριολεξία, ιστοσελίδες). Τέλος, στις ιστοσελίδες «Τιμές Φαρμάκων» βρίσκονται πεταμένα pdf, πράγματι μέχρι τον Νοέμβρη του 2017, αλλά σε μορφή που νομίζω ότι μόνο σε φαρμακευτικές εταιρείες βγάζει νόημα.

Αντί επομένως για διαφάνεια και εκτεταμένη χρήση του Διαδικτύου έχουμε αναπαραγωγή των ίδιων ακριβώς τακτικών που οδήγησαν στη διαφθορά. Αντί να αλλάξει η προσέγγιση συνολικά ενόψει της Novartis, έχουμε ξανά συνεδριάσεις επιτροπών πίσω από κλειστές πόρτες. Πιθανώς αυτή η κυβέρνηση να έχει περισσότερους φιλόσοφους από τις προηγούμενες, ώστε να στελεχώσει την επιτροπή. Αν όμως αυτό δεν συμβαίνει, μήπως η καλύτερη χρήση του Διαδικτύου θα μας έσωζε από το επόμενο ίδιο σκάνδαλο σε 4-5 χρόνια από σήμερα;

Tagged with: ,

Η ΕΕ είναι το παγκόσμιο εργαστήριο για τον άνθρωπο σήμερα …και ευτυχώς είμαστε μέλη της!

Δημοσιεύθηκε στο dEasy, 31.01.2018

Τις προάλλες, δηλαδή την Κυριακή 28 Ιανουαρίου, γιορτάσαμε την παγκόσμια ημέρα για τα προσωπικά δεδομένα. Εκείνες περίπου τις ημέρες βρέθηκα στο, ετήσιο, μεγάλο συνέδριο για τα προσωπικά δεδομένα στις Βρυξέλλες Computers, Privacy & Data Protection (CPDP), επομένως σκέφτηκα να μεταφέρω μερικές σκέψεις μου σχετικά – πάω στοίχημα ότι, με την πέραση που αυτές τις μέρες γνωρίζει το θέμα και ο Κανονισμός (General Data Protection Regulation, GDPR) στην Ελλάδα, δεν θα ακουστούν εκτός εποχής:

– Τα προσωπικά δεδομένα πλέον αφορούν κάθε τομέα της καθημερινότητάς μας. Από το ιντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα μέχρι τις αγορές μας από super market, την κίνησή μας στους δρόμους, τις εκπομπές που βλέπουμε το βράδυ στην τηλεόραση, όλα περιλαμβάνουν την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων. Το συνέδριο είχε θεματικές ευρύτατες, από wearables και drones μέχρι humanitarian action (πρόσφυγες…), artificial intelligence αλλά και επεξεργασίες της Αστυνομίας.

– Ο Γενικός Κανονισμός (GDPR) είναι η πρώτη προσπάθεια Κοινοτικού δικαίου να «κατέβει στον δρόμο». Μέχρι σήμερα, Κοινοτικό δίκαιο ρύθμιζε μόνο «αφ’ υψηλού» την καθημερινότητά μας (Κανονισμοί μόνο σε τεχνικά θέματα και Οδηγίες για όλα τ’ άλλα). Αυτό αλλάζει με τον νέο Κανονισμό – από δω και πέρα, η Κοινότητα βγάζει κοινούς κανόνες επεξεργασίας για όλους. Επιτέλους, θα έλεγα.

– Η ΕΕ, συγκεκριμένα η Κομισιόν, είναι ο μόνος οργανισμός στον κόσμο που σήμερα έχει θέσει προτεραιότητά του να προστατεύσει τον άνθρωπο από τις νέες τεχνολογίες. Ενδεικτικά, το δικαίωμα στην λήθη (right to be forgotten), το δικαίωμα στην φορητότητα των δεδομένων (data portability), το privacy by default και by design, όλα είναι ευρωπαϊκές ιδέες και ευρωπαϊκοί νόμοι, πολύ σημαντικά για την προστασία του ατόμου. Η οπτική της Κοινότητας σε σχέση με τους άλλους μεγάλους παγκόσμιους παίκτες (ΗΠΑ, Κίνα), είναι εντελώς διαφορετική: ενώ τους υπόλοιπους τους ενδιαφέρει η τεχνολογία ως επιστημονικό και οικονομικό φαινόμενο, εμείς επιμένουμε (ακόμα) να κοιτάμε τον άνθρωπο.

– Η Ελλάδα, ευτυχώς, συμμετέχει στην ΕΕ, επομένως επωφελείται από αυτήν την οπτική και το βάθος της ανάλυσης. Ως χώρα, τόσο λόγω μεγέθους αλλά και εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, αποκλείεται να είχαμε τη δυνατότητα να αναλύσουμε τα τεχνολογικά θέματα και να αναπτύξουμε τις δικές μας, νομικές και οικονομικές, λύσεις. Το πιο πιθανό θα ήταν να προσπαθούσαμε υποτυπωδώς να καλύψουμε τα σχετικά θέματα, επιφανειακά, επιπόλαια, και μόνο όταν ο κόμπος θα είχε φτάσει στο χτένι, όπως συνήθως κάνουμε. Για καλή μας τύχη τώρα το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να προσέξουμε την, σωστή, εφαρμογή.

Τέλος, για να ευθυμήσουμε, στην φωτογραφία παραπάνω βρίσκονται δύο αντικείμενα από την «τσάντα» του συνεδρίου. Το πρώτο, ένας ευπαρουσίαστος τρόπος για να καλύπτουμε την κάμερα του laptop μας (θυμάμαι, είχα δει πριν 3 χρόνια υπαλλήλους ανθρωπιστικών οργανώσεων να έχουν τσιρότα στις κάμερές τους και μου είχε κάνει εντύπωση). Το δεύτερο, κονκάρδες για τους συμμετέχοντες στο συνέδριο, αν θέλουν να φωτογραφηθούν ή όχι – καλές ιδέες και οι δύο, νομίζω, και για τους δικούς μας οργανωτές συνεδρίων, που, πρόσφατα, δείχνουν μια (πρωτόγνωρη, μα σε κάθε περίπτωση ευπρόσδεκτη) προτίμηση στα προσωπικά δεδομένα.

Tagged with:

Διαδηλώνοντας στην τύχη… Πόσοι τελικά συμμετείχαν στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης;

Δημοσιεύθηκε στο dEasy, 23.01.2018

Πόσοι τελικά συμμετείχαν στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης; Η Αστυνομία έβγαλε ανακοίνωση για 90.000 άτομα, ενώ οι οργανωτές έκαναν λόγο για 500.000 συμμετέχοντες. Ομολογουμένως, υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ αυτών των αριθμών. Πόσοι ήταν τελικά;

Υποθέτω ότι ο υπολογισμός γίνεται με στοιχειώδη μαθηματικά: Τόσα χιλιόμετρα κάλυψης επί τόσα άτομα το χιλιόμετρο, ίσον τόσα άτομα συνολικά.

Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, σε αυτήν την περίπτωση μπορούμε να μιλάμε για ώρες για το πόσο κοντά στέκονταν τα άτομα μεταξύ τους. Οι διοργανωτές του συλλαλητηρίου μπορεί να τα έβλεπαν δίπλα-δίπλα, ενώ η Αστυνομία να έβλεπε ότι τηρούσαν τις αποστάσεις τους.

Τέτοιου είδους συζητήσεις θυμάμαι ότι κορυφώθηκαν την δεκαετία του 1980, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου γέμιζε όλο το κέντρο της Αθήνας, και ο σκηνοθέτης Τάσος Μπιρσίμ αναλάμβανε να βγάλει εικόνα ακόμα πιο εντυπωσιακή. Τότε η κουβέντα ήταν αν ο κόσμος ξεπέρασε το εκατομμύριο ή όχι. Ο με το μάτι υπολογισμός, άλλωστε, εξηγεί γιατί, πάλι κατά την δεκαετία του 1980, στις συγκεντρώσεις του ΚΚΕ στο Σύνταγμα έβλεπε κανείς εμφανώς τους οπαδούς στοιχισμένους στρατιωτικά σε σειρά, ώστε να επιτύχουν μεγαλύτερη εδαφο-κάλυψη.

Τέλοσπάντων, παλιές ιστορίες αυτές, όμως τώρα τι γίνεται; Απ’ ό,τι φαίνεται, στην Ελλάδα ελάχιστα έχουν αλλάξει εδώ και 30-40 χρόνια για την μέθοδο υπολογισμού του κόσμου σε συγκεντρώσεις. Και εκτός Ελλάδας;

Εκτός Ελλάδας δουλεύουν με big data εφαρμογές. Ήδη στο Βέλγιο κάνουν μετρήσεις για τουριστικούς σκοπούς (εκεί δεν κάνουν μεγαλειώδη συλλαλητήρια – παρότι θα έλεγε κανείς ότι δεν έχουν μικρότερα εθνικά προβλήματα από εμάς) με big data ανάλυση. Πως το πετυχαίνουν αυτό; Σε συνεργασία με τις εταιρείες κινητής. Οι εταιρείες κινητής μπορούν να γνωρίζουν πόσοι συνδρομητές τους είναι συγκεντρωμένοι σε ένα σημείο μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αφαιρούν τα προσωπικά δεδομένα (αριθμοί κινητών), και παρέχουν την πληροφορία σε όσους την χρειαστούν (δήμους, τουριστικούς οργανισμούς). Έτσι γνωρίζουν αν, για παράδειγμα, μια έκθεση είχε πράγματι το επιδιωκόμενο τουριστικό αποτέλεσμα αύξησης της επισκεψιμότητας ή όχι.

Στην συνέχεια τα αποτελέσματα οπτικοποιούνται με heatmaps ή με άλλον τρόπο. Έτσι, έχουν ακριβή στοιχεία, χρήσιμα και κατανοητά, προς αξιολόγηση και περαιτέρω επεξεργασία. Στον υπόλοιπο κόσμο, επομένως, σήμερα το κάνουν έτσι, με big data και heatmaps. Εμείς εδώ ακόμα υπολογίζουμε με το μάτι. Αντί για heatmaps, εμείς προτιμούμε τα heatwaves.

Tagged with:

Η αλεπού, ο ξυλοκόπος, και ο εύπιστος Startupper

Δημοσιεύθηκε στο startupper, 15.01.2018

 

Συγγραφέας: Αίσωπος
Προσαρμογή: Βαγγέλης Παπακωνσταντίνου

Καλέ μου Startupper τις ιστορίες αυτές τις σκέφτηκα παραπάνω από 2.500 χρόνια πριν. Όμως, καλώς ή κακώς, ούτε η φύση ούτε οι άνθρωποι αλλάζουν. Νομίζω επομένως ότι ακόμα και σήμερα μπορεί να σου φανούν χρήσιμες. Απλά λίγη προσαρμογή χρειάζονται στις δικές σου συνθήκες. Εννοείται ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με συγκεκριμένα πρόσωπα είναι τυχαία και σίγουρα μη ηθελημένη. Αν όμως οι καταστάσεις που σου αφηγούμαι κάτι σου θυμίζουν, τότε θα έχω πετύχει το στόχο μου.

Σήμερα θα σου πω μια ιστορία για τον Startupper που θεώρησε ότι καθένας που προσφέρεται να τον βοηθήσει δεν έχει προσωπική agenda.

Μια αλεπού που έτρεχε να ξεφύγει από κυνηγούς συνάντησε έναν ξυλοκόπο και τον ικέτεψε να την κρύψει. Εκείνος της πρότεινε να μπει στην καλύβα του για να κρυφτεί. Όταν έφτασαν οι κυνηγοί τον ρώτησαν αν είδε να περνάει μια αλεπού. Ο ξυλοκόπος τους απάντησε πως όχι αλλά τους έκανε ταυτόχρονα νοήματα, δείχνοντάς τους πού ήταν κρυμμένη. Αυτοί όμως δεν τα παρατήρησαν και πίστεψαν όσα άκουσαν. Η αλεπού, μόλις είδε πως έφυγαν, βγήκε έξω και πήγε να φύγει αμίλητη. Τότε ο ξυλοκόπος την κατηγόρησε ότι, ενώ αυτός της έσωσε τη ζωή, εκείνη έφευγε χωρίς να του πει ένα ευχαριστώ. Η αλεπού όμως του απάντησε ότι «θα σ’ ευχαριστούσα, αν τα χέρια σου συμφωνούσαν με τα λόγια σου».

Πολλοί προσφέρονται να βοηθήσουν τον Startupper για να ξεπεράσει τις δυσκολίες του εγχειρήματός του. Επενδυτές να του προσφέρουν χρήματα, μέντορες να του μεταφέρουν την εμπειρία τους, σύμβουλοι να του προσφέρουν γνώση. Το συνηθέστερο μοντέλο μιας τέτοιας συνεργασίας είναι η παροχή σε είδος: Παροχή δηλαδή βοήθειας, έναντι συμμετοχής στην εταιρεία με μικρότερο ή μεγαλύτερο ποσοστό.

Κάτι τέτοιο εκτός από συνηθισμένο είναι και πάρα πολύ χρήσιμο, αφού ο Startupper επωφελείται από υπηρεσίες στις οποίες ουδέποτε θα είχε πρόσβαση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πρακτική αυτή δεν κρύβει παγίδες. Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του προτεραιότητες, τους δικούς του στόχους και τις δικές του δυνατότητες. Ακόμα περισσότερο, αυτά μπορεί να αλλάζουν από χρόνο σε χρόνο, ανάλογα με τις προσωπικές του συνθήκες. Η ομοφωνία σήμερα δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι θα παραμείνει στο διηνεκές.

Το όραμα και ο στόχος είναι του Startupper και μόνο. Τρίτοι μπορεί να συμφωνούν και να τα μοιράζονται μαζί του για μεγαλύτερα ή μικρότερα χρονικά διαστήματα, όμως συχνά τα πράγματα αλλάζουν. Είναι λάθος ο Startupper να θεωρεί ότι οι γύρω του μοιράζονται, και θα εξακολουθούν να μοιράζονται, τον ενθουσιασμό του και τα σχέδιά του για το μέλλον. Όποτε κάτι τέτοιο συμβαίνει, αποτελεί εξαιρετική τύχη για όλους. Μια τέτοια όμως σύμπνοια είναι σπάνια.

Συχνά, από το πρώτο κιόλας λεπτό της συνεργασίας υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο στις ανθρώπινες σχέσεις εν γένει. Το γεγονός ότι κάποιος τρίτος δηλώνει συνεργάτης σας δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι δεν έχει δεύτερες σκέψεις.

Οι προτεραιότητες και οι ανάγκες αλλάζουν – και θα πρέπει πάντοτε να έχετε στο πίσω μέρος του μυαλού σας ότι ενδεχομένως κάποια στιγμή κάποιος από τους συνεργάτες σας να σας «ταΐσει στους καρχαρίες»για λόγους που ούτε σχετίζονται άμεσα με εσάς αλλά και ούτε καν φανταζόσασταν.

 

Tagged with:

Σακούλες, 5νθήμερες και μετεξεταστέα υπουργεία

Δημοσιεύθηκε στο dEasy, 08.01.2018

Συζητάμε τόσες μέρες τώρα για τις σακούλες και τις πενθήμερες, χωρίς όμως κανένα απολύτως αριθμητικό δεδομένο, μόνο σύμφωνα με το συναίσθημα και τις πολιτικές τοποθετήσεις καθενός. Κι όμως, η κουβέντα θα έπρεπε να είναι εντελώς διαφορετική. Για παράδειγμα:

– Πόσες εκδρομές εξωτερικού οργανώνονται κατ’ έτος στην Ελλάδα; Για ποιους λόγους η κάθε μια;

– Ποια σχολεία πηγαίνουν τέτοιες εκδρομές; Πόσα δημόσια και πόσα ιδιωτικά; Πόσα σε αστικά κέντρα και πόσα σε επαρχία;

– Πόσοι μαθητές συμμετέχουν σε αυτές; Ποιων τάξεων;

– Πόσοι μαθητές από κάθε τάξη επιθυμούν να συμμετάσχουν αλλά δεν μπορούν για οικονομικούς λόγους;

Μόλις αποκτήσουμε (ή, μάλλον, αποκτούσαμε, το υπουργείο ποτέ δεν μπήκε σε μια τέτοια λογική καταμέτρησης) αυτά τα δεδομένα, τότε θα είχαμε μια αιτιολογημένη απόφαση από το Υπουργείο. Που θα μπορούσε να κριθεί από τους πολίτες. Όλα τα άλλα είναι συναίσθημα και, φτηνά, συνθήματα.

Το ίδιο και για τις σακούλες. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι υποχρέωσή μας από το Κοινοτικό δίκαιο, και πάλι καλά αφού όλα τα καλά νομοθετικά πράγματα από εκεί έρχονται όσο με θυμάμαι, όμως θα έπρεπε να είχαμε ενημερωθεί έτσι στη σχετική υπουργική απόφαση και για τα:

– Πόσες σακούλες καταναλώνονται ετησίως στην Ελλάδα; Πόσες από super markets και πόσες από την υπόλοιπη λιανική αγορά; Πόσες στα αστικά κέντρα και πόσες στην επαρχία;

– Πόσο κοστίζει η απόκτηση κάθε μιας; Πόσο επιβαρύνονται οι καταναλωτές από το νέο μέτρο; Πόσο κερδίζει το κράτος από αυτό;

– Που και πως θα διατεθεί το περιβαλλοντικό τέλος; Η υπουργική απόφαση λεει ότι εισπράττει η Αρχή Δημοσίων Εσόδων και αποδίδει στον ΕΟΑΝ και αυτός στους Δήμους, «για τη χρηματοδότηση δράσεων προώθησης, δωρεάν διάθεσης στον καταναλωτή και εν γένει πριμοδότησης των επαναχρησιμοποιήσιμων σακουλών/τσαντών μεταφοράς». Έξοδα γι’ αυτές τις «διευκολύνσεις» είμαστε σίγουροι ότι δεν κρατά κανείς από τους παραπάνω οργανισμούς; Και αν ναι, πόσα;

– Και μετά; Όταν μετά από 1 ή 2 χρόνια όλοι μας έχουμε τέτοιες σακούλες, που υποθετικά θα μας μοιράσουν οι Δήμοι μας; Που θα πηγαίνουν όλα αυτά τα χρήματα; Στο ταμείο της Αρχής Δημοσίων Εσόδων για να καλύψει το κενό από την είσπραξη φόρων; Στα αδηφάγα ταμεία των Δήμων;

– Που είναι οι μηχανισμοί ελέγχου και απόδοσης όλων των παραπάνω; Πως θα αποδίδεται λογαριασμός στους πολίτες;

Μόνο έτσι θα μπορούσε κανείς να κρίνει αν το τέλος είναι αναλογικό και με περιβαλλοντικό πρόσημο, ή αν το κράτος βρήκε έναν ακόμα τρόπο να χρηματοδοτήσει τις, χωρίς τέλος, τρέχουσες λειτουργικές του ανάγκες.

Αν δεν μπούμε κάποτε στη λογική των αριθμών και των μελετών επιπτώσεων, κάθε φορά που μια κυβέρνηση θα παίρνει ένα ακόμα αντιλαϊκό (ή φιλολαϊκό, αναλόγως που στέκεται κανείς πολιτικά) μέτρο θα εκτίθεται, αντί, ίσως, να χειροκροτείται.

Tagged with:

To Ίντερνετ (σε) ξέρει: Google searches και big data εναντίον δημοσκοπήσεων και ερευνών

Δημοσιεύθηκε στο dEasy, 04.01.2018

Με αφορμή την συζήτηση για τις αναζητήσεις Google των Ελλήνων το 2017 (σχετικά στο dEasy εδώ) είπα να διαβάσω, μέρες που είναι, το βιβλίο Everybody Lies: Big Data, New Data, and What the Internet Reveals About Who We Really Are, του Seth Stephens-Davidowitz. Η βασική του ιδέα είναι απλή, και εμένα τουλάχιστον με πείθει: Ο μόνος τρόπος να καταλάβει κανείς πραγματικά τι σκέφτεται μια κοινωνία είναι μέσω των internet searches καθενός από τους πολίτες της. Οι δημοσκοπήσεις αποτυγχάνουν επειδή σήμερα το τι είναι κοινωνικά αποδεκτό έχει επιβληθεί στο άτομο. Με άλλα λόγια, ο μέσος πολίτης δύσκολα θα απαντούσε σε μια άγνωστη φωνή στο τηλέφωνο ότι, για παράδειγμα, θα ψηφίσει ακροδεξιά ή ακροαριστερά κόμματα ή ότι συμπαθεί έναν «γραφικό» πολιτικό ή ότι προτιμά τα κουτσομπολιά από τη συζήτηση για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Ενώ κάτι τέτοιο δεν θα το παραδεχόταν ποτέ ενώπιον τρίτων, και μάλιστα αγνώστων, μόνος του στην ησυχία του σπιτιού του μπορεί κάλλιστα να το αναζητήσει στο internet.

Το ίδιο άλλωστε ισχύει σε άλλα, εξίσου ευαίσθητα, ζητήματα. Μπορεί τα επίσημα στοιχεία να βεβαιώνουν ότι το 2 με 3% των ανδρών στις ΗΠΑ είναι ομοφυλόφιλοι, και διάφορα ανεπίσημα να ανεβάζουν το ποσοστό στο 10%, όμως βάσει των Google searches διαφόρων γκρουπ (για παράδειγμα, το ερώτημα «is my husband gay» από υποψιασμένες συζύγους ξεπερνά κατά 10% το ερώτημα «is my husband cheating») φαίνεται ότι σωστότερο είναι το 5%. Ό,τι δηλαδή κανείς ίσως ντρέπεται ή φοβάται να πει σε έναν ερευνητή που τον κοιτά καθώς συμπληρώνει το ερωτηματολόγιο ή σε ένα ερωτηματολόγιο που δεν πιστεύει ότι είναι πράγματι ανώνυμο, το ψάχνει στο internet όταν βρεθεί μόνος με το laptop του.

Ο συγγραφέας θεωρεί ότι τα internet searches, και τα big data εν γένει, αν δεν αντικαταστήσουν πάντως είναι χρήσιμα για να διορθώσουν τις δημοσκοπήσεις, έρευνες και άλλες αναλύσεις που φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια είτε αποτυγχάνουν να προβλέψουν είτε ανακοινώνουν απροσδόκητα ευρήματα.

Για τη διαπίστωση αυτή, αν υποτεθεί ότι ισχύει, υπάρχουν πολλά που μπορεί να ειπωθούν, από το αν είναι τελικά καλό το σημείο που φτάσαμε να ντρέπεται ο μέσος πολίτης για τις πολιτικές του προτιμήσεις, μέχρι το αν τα Google searches που τόσο εμπιστεύεται είναι πράγματι ανώνυμα και δεν θα χρησιμοποιηθούν κάποτε εναντίον του.

Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα ακολουθεί, όπως φαίνεται, το άρτος και θεάματα που ξεκίνησαν να δουλεύουν οι αρχαίοι Έλληνες και τελειοποίησαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Επομένως, τα παράπονα για το επίπεδό μας τα θεωρώ κάπως υποκριτικά. Για εμένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα είχε όχι η κορυφή (αυτή νοιάζει μόνο τα celebrities και τους πρωθυπουργούς) αλλά η μέση και προς τα κάτω της κατάταξης. Είναι εκεί που η δυναμική των μικρών ομάδων θα γινόταν φανερή. Επειδή, όπως είπε και ο ποιητής, είναι των Ελλήνων οι παρέες, όχι ολόκληρη η κοινωνία, που φτιάχνουν ιστορία.

 

Tagged with: ,

New paper: The right to data portability in the GDPR: Towards user-centric interoperability of digital services (fully available online)

 

Cover image

Our new paper with Paul de Hert, Gianclaudio Malgieri, Laurent Beslay and Ignacio Sanchez on “The Right to Data Portability in the GDPR: Towards user-centric Interoperability of Digital Services” to be published in the Computer Law & Security Review, has been pre-published online. Our paper is open access, thanks to a generous grant by EU Commission’s Joint Research Centre.

Tagged with: ,

Η κολοβή αλεπού και οι one-size-fits-all λύσεις

Δημοσιεύθηκε στο startupper.gr, 20.11.2017

Συγγραφέας: Αίσωπος

Προσαρμογή: Βαγγέλης Παπακωνσταντίνου

Καλέ μου startupper τις ιστορίες αυτές τις σκέφτηκα παραπάνω από 2500 χρόνια πριν. Όμως, καλώς ή κακώς, ούτε η φύση ούτε οι άνθρωποι αλλάζουν. Νομίζω επομένως ότι ακόμα και σήμερα μπορεί να σου φανούν χρήσιμες. Απλά λίγη προσαρμογή χρειάζονται στις δικές σου συνθήκες. Εννοείται ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με συγκεκριμένα πρόσωπα είναι τυχαία και σίγουρα μη ηθελημένη. Αν όμως οι καταστάσεις που σου αφηγούμαι κάτι σου θυμίζουν, τότε θα έχω πετύχει το στόχο μου.

Σήμερα θα σου πω μια ιστορία για τον startupper που θεώρησε ότι το (επιτυχημένο) παράδειγμά του πρέπει να το ακολουθήσουν όλοι:

~

 

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια αλεπού που, για κακή της τύχη, ένα δόκανο της είχε κόψει την ουρά. Επειδή ένιωθε μεγάλη ντροπή, σκέφτηκε να πείσει και τις άλλες αλεπούδες να κάνουν το ίδιο, ώστε το κοινό πάθημα να συγκαλύψει το δικό της κουσούρι. Τις συγκέντρωσε λοιπόν όλες και τις προέτρεπε να κόψουν την ουρά τους, λέγοντας πως όχι μόνο δεν τους πηγαίνει, αλλά και τις φορτώνει κιόλας με περιττό βάρος. Τότε μία από αυτές, παρατηρώντας την κομμένη της ουρά, της απάντησε: «Αναρωτιέμαι, αν δεν σε συνέφερε να κόψουμε τις ουρές μας, αν θα μας τα συμβούλευες όλα αυτά».

 

~

 

Επειδή στον κόσμο των startuppers δεν νοούνται πονηριές θα διαβάσουμε αυτήν τη φορά τον μύθο ανάποδα, και θα πάρουμε την δήλωση της αλεπούς at face value, ότι δηλαδή με ειλικρίνεια πίστευε πως οι αλεπούδες οφείλουν να κόψουν τις ουρές της, επειδή την ίδια αυτό την βόλεψε πολύ. Ακόμα και έτσι να ήταν τα πράγματα, έπρεπε αυτές να την ακούσουν;

Νομίζω πως όχι. Στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχουν ολόιδιες καταστάσεις και συνθήκες. Κάτι που λειτούργησε σε μια περίπτωση μπορεί κάλλιστα να μην λειτουργήσει σε μια άλλη. Η ίδια λύση, ακόμα και οι ίδιοι άνθρωποι, που σε ένα πρόβλημα ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο μπορεί πολύ εύκολα σε ένα άλλο, παρόμοιο, πρόβλημα να μην τα καταφέρουν. Με άλλα λόγια, στην κοινωνία και στην οικονομία δεν υπάρχουν συνθήκες εργαστηρίου.

Παρόλα αυτά, συχνά startuppers που πέτυχαν παρακινούν κι άλλους να ακολουθήσουν τις λύσεις που εφάρμοσαν. Γίνονται ομιλίες, γράφονται βιβλία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Λες και βρήκαν την μαγική συνταγή της επιτυχίας.

Συμβουλή μου είναι όλα αυτά να τα ακούτε ως παραδείγματα και όχι ως οδηγίες. Και βέβαια είναι χρήσιμο να μαθαίνει κανείς τον τρόπο που ο διπλανός του τα κατάφερε. Το ίδιο χρήσιμο είναι άλλωστε να μαθαίνει και πως απέτυχε. Όμως όλα αυτά είναι ακριβώς αυτό, γνώση. Όχι οδηγίες που πρέπει να εφαρμόζονται κατά γράμμα. Γιατί στο τέλος μπορεί να διαπιστώσετε ότι η ουρά που μόλις κόψατε σας ήταν τελικά χρήσιμη.

 

Tagged with: ,

Athens Authentic Marathon

Tagged with:

Premium ή δωρεάν (εσαεί) χρήστης;

Δημοσιεύθηκε στο dEasy, 6.11.2017

Εδώ και λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι το μεγαλύτερο μέρος από το λογισμικό που χρησιμοποιώ στηρίζεται στο μοντέλο δωρεάν/premium χρήστη. Αυτή είναι τουλάχιστον η περίπτωση για βασικά εργαλεία μου, από το Dropbox και το Evernote, μέχρι το Zotero, το MediaMonkey ή το Strava. Αντικειμενικά, όλη μου η ζωή βρίσκεται σε αυτές τις εφαρμογές – και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο έχω λάβει μέτρα προστασίας τους, χρησιμοποιώντας έναν password manager, που και ο ίδιος εφαρμόζει μοντέλο δωρεάν/premium χρήστη!

 

Το ερώτημα είναι, επομένως, οφείλει κανείς να τις πληρώνει αυτές τις υπηρεσίες; Εδώ υπάρχει (τουλάχιστον) μια ηθική και μια ωφελιμιστική προσέγγιση. Η ηθική λέει ότι, αφού τις χρησιμοποιώ καθημερινά, για σοβαρές για εμένα εργασίες, οφείλω να τις πληρώνω. Η ωφελιμιστική λέει ότι αν κανείς από τους χιλιάδες ή εκατομμύρια χρήστες τους δεν τις πληρώνει, θα χαθούν. Και, η απώλειά τους δεν είναι ασήμαντη. Μπορεί πράγματι να τις αγοράσει ανταγωνιστής, αλλά το τελικό προϊόν μπορεί να είναι ακριβότερο ή χειρότερο. Και η μεταφορά των δεδομένων μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία μπορεί να μην είναι απρόσκοπτη…

 

Από την άλλη μεριά, αφού το επιχειρηματικό μοντέλο όλων αυτών των υπηρεσιών επιτρέπει την δωρεάν χρήση, τότε γιατί όχι; Αποτελεί νόμιμο τρόπο χρήσης της εφαρμογής. Κάποια έσοδα άλλωστε πραγματοποιεί από τις διαφημίσεις. Και, ήδη η ζωή μας είναι δύσκολη, πληρώνουμε πολλά και σε πολλούς σε σχέση με το εισόδημά μας.

 

Και οι δύο θέσεις μπορεί να υποστηριχθούν. Καθένας, επομένως, με την προδιάθεση – και τελικά με τον χαρακτήρα (και τον χρόνο/κόπο του, ώστε να βρίσκει πάντα λύσεις στους εγγενείς περιορισμούς του δωρεάν χρήστη). Εγώ, για να μην αφήσω το κείμενο ημιτελές, μετά από χρόνια δωρεάν χρήσης, πρόσφατα αποφάσισα ν’ αρχίσω να πληρώνω…

 

Tagged with: , ,
Top