Φορο-links (link tax) και τζάμπα δημοσιογραφία

Δημοσιεύθηκε στο dEasy, 19 Σεπ 2018

 

Φορο-links (link tax) και τζάμπα δημοσιογραφία

Πρέπει να είμαι από τους τελευταίους της γενιάς μου που αγοράζουν κάθε μέρα εφημερίδα. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι αυτό το κάνω κυρίως για συναισθηματικούς λόγους: αφενός νιώθω ότι έτσι έρχομαι πιο κοντά με τους γονείς μου και με μια παλαιότερη Ελλάδα, όπου ο «πατέρας πήγαινε κάθε μέρα στο περίπτερο για εφημερίδα», και αφετέρου θέλω να μεταδοθεί η εικόνα στα παιδιά μου ότι τα νέα τα μαθαίνουμε από εφημερίδα. Η πλήρης όμως καταστροφή του παραδοσιακού επιχειρηματικού μοντέλου του Τύπου έρχεται από την διαπίστωση ότι πολλές φορές η εφημερίδα μένει αδιάβαστη, αφού συχνά δεν βρίσκω μέσα στην ημέρα ούτε μισή ώρα ηρεμίας για να τη διαβάσω. Αντιθέτως, ποτέ δεν παραλείπω να επισκεφτώ το site της ίδιας εφημερίδας. Μεταξύ συναντήσεων και σε αίθουσες αναμονών καταφέρνω να διαβάσω δυο-τρείς ηλεκτρονικές εφημερίδες και να επισκεφτώ άλλους τόσους ειδησεογραφικούς ιστότοπους καθημερινά.

Επειδή αυτές είναι οι παραστάσεις μου, κάθε που ακούω για φόρους στο διαδίκτυο στα links ειδήσεων (link tax) και άλλα σχετικά (η κουβέντα είναι παλιά, απλά τώρα πάμε να αποκτήσουμε Κοινοτική Οδηγία) απογοητεύομαι. Άλλη μια περίπτωση που επιχειρηματίες, αντί να κάνουν τη δουλειά τους και να αλλάξουν το επιχειρηματικό τους μοντέλο που χτυπήθηκε από το ίντερνετ, περιμένουν από το Κράτος να τους σώσει με χαριστικό νόμο. Όμως, στην Ελλάδα τώρα πια γνωρίζουμε πόσο καλό κάνουν στην κοινωνία και στην οικονομία οι χαριστικοί νόμοι –  και για πόσο περίπου μπορεί να κρατήσει το πάρτυ…

Για εμένα η λύση είναι απλή και δεν είναι άλλη από το «κλείδωμα» της υπηρεσίας και την παροχή της μόνο επί πληρωμή. Μου είναι αδιανόητο ότι σήμερα οι δημοσιογράφοι βασικά προσφέρουν τζάμπα τη δουλειά τους και περιμένουν να πληρωθούν από διαφημίσεις. Αυτό οδηγεί αναγκαστικά σε εντυπωσιοθηρικό περιεχόμενο, παρεχόμενο «με το κιλό», το οποίο ευτελίζει τους ίδιους και την εργασία τους και ο φαύλος κύκλος συνεχίζει χωρίς εμφανές τέλος.

Αντιλαμβάνομαι ότι το χαρτί έχει πλέον πεθάνει, απομεινάρι για λίγους ρομαντικούς, αλλά η απάντηση για τον Τύπο δεν μπορεί να είναι το επιχειρηματικό μοντέλο της Google ή του Facebook. Αυτοί είναι πάροχοι πρόσβασης ενώ οι εκδότες είναι πάροχοι περιεχομένου. Καμία σχέση μεταξύ τους. Το περιεχόμενο θέλει ποιότητα ενώ η πρόσβαση όγκο. Οι Αμερικανοί, με τα paywalls και τη δωρεάν πρόσβαση μόνο σε 4-5 άρθρα το μήνα, δείχνουν το δρόμο. Μπορεί αυτή η λύση να φαίνεται δύσκολο να εφαρμοστεί, να θέλει επιμονή και συντονισμό από όλους τους εκδότες, όμως άλλη λύση δεν μπορώ να φανταστώ. Ο δρόμος των διαφημίσεων είναι μόνο κατηφορικός. Και οι φορο-νόμοι και οι λοιπές έμμεσες κρατικές ενισχύσεις τελικά μόνο σε μη βιώσιμα μοντέλα «αρπαχτής» οδηγούν.

Για μένα ο κανόνας είναι γενικός και λέει ότι η ποιοτική υπηρεσία πληρώνεται. Η υπηρεσία ειδήσεων δεν αποτελεί εξαίρεση. Η δωρεάν παροχή στο ίντερνετ του συνόλου της ποιοτικής πληροφορίας πρέπει να σταματήσει. Όποιος θέλει να ενημερώνεται ποιοτικά, ηλεκτρονικά ή μη, πρέπει να πληρώνει. Οι υπόλοιποι μπορούν να μείνουν στους τίτλους μόνο των ειδήσεων, όπως ακριβώς το διάβασμα των εφημερίδων από τα μανταλάκια είναι δωρεάν.

Tagged with:

Is the GDPR hijacking digital ethics?

 

LinkedIn article, published on September 16, 2018

 

Are digital ethics being hijacked by EU’s General Data Protection Regulation? The European Data Protection Supervisor having set up an Ethics Advisory Group, the 40th International Conference of Data Protection and Privacy Commissioners having dedicated this year’s topic to digital ethics, and all EU funded (H2020) research projects customarily connecting the two, one would be tempted to say yes. Perhaps this is a natural response towards a perceived or existing gap – the GDPR does it simply because it can, having the legal provisions to back up its findings.

Be it as it may, it appears that the discussion on digital ethics today revolves around the EU data protection model. The GDPR being the latter’s standard-setting text, I believe that there is some merit in discussing the GDPR’s own ethics. To me, these include both the GDPR moral principles (what to do and not to do) and its policy options (how these moral principles came to exist). This series will follow the structure of the GDPR, not so much as an article-by-article analysis (the 1/99 on their title being more of a personal benchmark), than in an effort to reveal (some of) its reasoning and ethics-related issues. Needless to say, none of this constitutes legal advice nor anything other than personal ruminations at best.

The digital being incorporated by now into all aspects of human life; human life being composed of (digitized) data; the GDPR regulating personal data processing in (and out of…) Europe; all of the above provide the background against which the GDPR made its presence felt, to say the least, in the digital ethics discussion.

Is the GDPR an adequate tool to do that? I do not think so. First and foremost, there is much discussion on whether Europe’s individual right to data protection is a right by itself or a mere tool, a right of rights. How could anyone exercise any of his or her basic rights without the interface of the right to data protection? All human basic rights depend on the processing of personal data – in fact, they attach a certain behaviour to each type of processing. The right to data protection offers us control over our personal data – making it therefore the gatekeeper for all rights and freedoms to kick in.

Then, there is the complex, Oedipal (or rather, Electra) relationship with the right to privacy. The right to data protection is a spin-off of the right to privacy, only recently having won its autonomy and special place in the list of basic human rights in Europe. It is technical and case-specific, where privacy is general and comprehensive. It provides concrete guidance and solutions (hence its appeal) whereas the right to privacy has to do battle with Aristotle’s man being by nature a social being.

Finally, the GDPR is a law, not a text of philosophy. It is the result of political, social and legal (European) expediency. It had to build upon a legal (non-digital) background, It came as the result of five years of intense lobbying and negotiations, and, were it not for the Snowden revelations, it may never have seen the light of day.

I think that, if one asks from the GDPR to set digital ethics, he or she runs the risk of putting the cart before the horse. Ideally, (European) digital ethics would first have been formulated, and then legal provisions (not only in the field of data protection) would have applied them in practice. The GDPR is a “technical” piece of legislation whose only mandate is to make Article 16 TFEU concrete. It may have become omnipresent in our daily lives, because to-date it is the only regulatory instrument to dictate behaviour on the digital, however in order for its legal provisions to become ethical propositions a leap of faith is required – and a lot of discussion and analysis to better our odds while making it.

 

Tagged with:

Το Μεγάλο Αρσενάλι και οι “αταξίδευτες” επενδύσεις του Δημοσίου!

Δημοσιεύθηκε στο emea.gr, 10 Σεπ 2018

 

Καθώς βρέθηκα στα Χανιά για διακοπές έπεσε στα χέρια μου τυχαία το εορταστικό βιβλιαράκι για το Μεγάλο Αρσενάλι και την ανακαίνισή του, που τελείωσε το 2002 (site δικό του δεν έχει, οπότε ορίστε το πρώτο αποτέλεσμα google search). Σε αυτό προλόγισαν ο τότε υπουργός Πολιτισμού, o Νομάρχης και o Δήμαρχος, και ανέλυσαν οι μηχανικοί που ανέλαβαν το έργο.

Το έργο κόστισε 1 δισ. δραχμές περίπου. Στο βιβλιαράκι δεν γράφτηκε ούτε μια γραμμή για το τι θα γίνει μετά, αν όχι πώς θα βγάλει την επένδυσή του τουλάχιστον πώς θα συντηρηθεί στην άριστη κατάσταση στην οποία παραδόθηκε. Το μόνο που αναφέρθηκε είναι ότι θα στεγάσει το Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου – αξιόλογος στόχος, αλλά (φαντάζομαι) με ελάχιστα εχέγγυα οικονομικής επιβίωσης για το μέλλον.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα με τα έργα του δημοσίου. Αντί να θεωρείται αυτονόητο ότι θα συνοδεύονται από επιχειρηματικό σχέδιο, πώς δηλαδή το έργο θα επιβιώσει οικονομικά, κάτι τέτοιο θεωρείται περιττό, αν όχι ηθικά κατακριτέο. Η οικονομοτεχνική μελέτη (ή η μελέτη βιωσιμότητας, η σκοπιμότητα δεν με νοιάζει) που θεωρείται αυτονόητη στον ιδιωτικό τομέα, παραμένει άγνωστη λέξη στο δημόσιο. Παρότι το δημόσιο τη γνωρίζει και την επιβάλλει σε τρίτους, όταν για παράδειγμα επιχορηγεί επιχειρήσεις, το ίδιο για τα έργα τα δικά του προτιμά να την αγνοεί.

Προφανώς αυτό δεν περιμένω να ισχύσει παντού. Οι τομείς της εκπαίδευσης, της υγείας και της ασφάλειας (διαβάστε τους με όποια σειρά εσείς προτιμάτε) εξαιρούνται. Κανείς δεν περιμένει απόσβεση με όρους αγοράς εκεί. Όμως, σε όλους, μα όλους, τους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας, σε όλα τα δημόσια έργα πρέπει να υπάρχει οικονομοτεχνική μελέτη. Που θα αναλύει πώς τα έργα θα επιβιώσουν στο μέλλον. Και της οποίας η εκτέλεση θα παρακολουθείται.

Ο κρατικός προϋπολογισμός δεν διαφέρει από τον οικογενειακό προϋπολογισμό: ένα ποσό λιγότερο ή περισσότερο δεδομένο, από το οποίο αν βάλεις κάπου αφαιρείς από κάπου αλλού. Τα λεφτά, όπως μας δίδαξε η πρόσφατη ιστορία μας, τελικά δεν φυτρώνουν στα δέντρα. Αν λοιπόν ένας Δήμος αποφασίσει να ανακαινίσει ένα ιστορικό του κτήριο, αφαιρεί λεφτά από τα σχολεία του ή τις υπηρεσίες καθαριότητας. Έστω ότι το αποφασίζει για δικούς του λόγους – ας μας πει τουλάχιστον πώς το έργο του δεν θα ζητάει διαρκώς κι άλλα χρήματα υποθηκεύοντας το μέλλον και καταλήγοντας ένα άπατο βαρέλι.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το Μεγάλο Αρσενάλι; Καμία, μόνο αφορμή ήταν το βιβλιαράκι που έπεσε στα χέρια μου. Σήμερα, (πέτυχε άραγε ν’ αποτελέσει κέντρο για την αρχιτεκτονική της Μεσογείου 15 χρόνια μετά;), από όσο βλέπω το διαχειρίζεται πλέον δημοτική επιχείρηση, ως συνεδριακό κέντρο για εκδηλώσεις. Τώρα που το κοιτάω, καμία εκδήλωση δεν είναι προγραμματισμένη για το μέλλον, και είναι Σεπτέμβρης. Υποθέτω, συνεπώς, ότι δεν αυτοσυντηρείται…

Tagged with:

Structuring modern life running on software. Recognizing (some) computer programs as new “digital persons”

Abstract

Saudi Arabia grants nationality to an AI robot; the first “clash of robots” took place in Japan; and, Bill Gates suggests that robots start paying taxes. We believe that these developments justify new legal fiction interventions. Software has long now exceeded the intellectual property boundaries. It is no longer merely property; it has assumed life of its own. It does not matter that such life is imaginary today. Legal persons were brought to life through legal fiction intervention that was based on much less motivation – merely the human incentive for profit. Software is certainly connected today with profit, given that the world’s most valued corporations are software companies. However, it has moved much further than that, to assume in many ways artificial life of its own. We think that it is time that the dichotomy between natural and legal persons, that has served humanity so well over the past centuries, now be trisected: A new, digital person, ought to be added to it.

 

Computer Law & Security Review, Volume 34, Issue 4, August 2018.

 

 

Tagged with: ,

9 στα 10 startups αποτυγχάνουν. Ε, και;

Δημοσιεύθηκε στο startupper.gr, 19.07.2018

Όσοι, ελπίζω λίγοι, θεωρούν τα Startups «φούσκα των ημερών» νομίζουν ότι δικαιώνονται από το ποσοστό επιτυχίας τους: Εννιά στα δέκα αποτυγχάνουν, χρεωκοπώντας στην ουσία μέσα σε τρία χρόνια από την ίδρυσή τους και συμπαρασύροντας, εκτός από τον κόπο και τις ελπίδες των ιδρυτών τους, επίσης όσα κεφάλαια είχαν επενδυθεί σε αυτά. Το ποσοστό αυτό ειναι παγκόσμιο, ισχύει τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Επίσης, επειδή στην Ευρώπη τα κεφάλαια που επενδύονται σε Startups, μέσω  VCs, είναι κατά κανόνα χρήματα του Δημοσίου, κοντά στην επιχειρηματική αποτυχία κολλά και η ρετσινιά της κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος.

Λάθος και λάθος. Λάθος η ρετσινιά της επιχειρηματικής αποτυχίας, λάθος και η κατηγορία ότι κατασπαταλάται δημόσιο χρήμα.

Το πρώτο είναι πιο εύκολο να το αντικρούσει κανείς από το δεύτερο. Η αποτυχία έχει πάψει να είναι ρετσινιά για τον επιχειρηματία στην Ελλάδα. Όπως παντού, αναγνωρίστηκε επιτέλους και εδώ ότι η επιχειρηματικότητα είναι μορφή δημιουργίας. Δημιουργείς κάτι από το τίποτα. Γιατί κανείς, επομένως, να κατηγορηθεί αν αποτύχει; Σκέφτηκε ποτέ κανείς να κατηγορήσει έναν αποτυχημένο καλλιτέχνη;

Το δεύτερο είναι πιο δύσκολο να τεκμηριωθεί. Μια λογική λέει ότι, είναι εντάξει να αποτύχει ένας επιχειρηματίας αν διακινδυνεύσει, και κάψει, μόνο δικά του λεφτά. Αν όμως χαθούν και λεφτά του Δημοσίου, έστω κι αν έχουν επενδυθεί σε αυτόν μέσω VCs;  Δεν θα ήταν καλύτερο τα χρήματα αυτά να καλύψουν μια κοινωνική ανάγκη;

Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό όχι. Τα λεφτά του Δημοσίου δεν θα έχουν χαθεί. Θα έχουν επενδυθεί. Σε έναν υπερ-πολύτιμο στόχο. Αυτόν της αξιοκρατικής κοινωνικής κινητικότητας.

Το βασικό ζητούμενο σε μια κοινωνία σαν την δική μας είναι η κοινωνική κινητικότητα. Να δίνεται  η ευκαιρία σε καθένα, αν το θέλει και το αξίζει, ν’ ανέβει κοινωνική τάξη από αυτή στην οποία γεννήθηκε. Η αύξηση των οικονομικών μέσων είναι ένα ασφαλές κριτήριο για αυτό. Μόνο μέσω αυτής της κινητικότητας η κοινωνία ανανεώνεται και παραμένει δίκαιη. Είναι έτσι το βασικό θεμέλιο κοινωνικής δικαιοσύνης και οικονομικής ανάπτυξης.

Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, για να επιτύχει κανείς επιχειρηματικά, χρειάζονται χρήματα. Από που θα προέλθουν αυτά; Η κοινωνική κινητικότητα προϋποθέτει ότι ο επιχειρηματίας δεν έχει δικά του, δεν είναι δηλαδή ήδη πλούσιος. Ποιος θα του τα δώσει; Οι τράπεζες είναι η μία λύση, όμως εκεί θα πρόκειται για δάνειο που θα πρέπει κάποτε να αποκληρωθεί. Η άλλη λύση είναι οι, επαγγελματίες, επενδυτές. Ακόμα κι αν στην ουσία διαχειρίζονται λεφτά του Δημοσίου.

Τα Startups σήμερα είναι η μόνη, αντικειμενικά, δυνατότητα κοινωνικής ανέλιξης του πιο δυναμικού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή των νέων, μορφωμένων, εξωστρεφών ανθρώπων, που δεν διαθέτουν ήδη αξιόλογα οικονομικά μέσα. Οι θεσμικές επενδύσεις σε αυτά, μέσω των VC’s, είναι το καταλληλότερο εργαλείο για να επιτευχθεί ο στόχος της κοινωνικής κινητικότητας. Τι και αν οι περισσότεροι Startuppers θα αποτύχουν και τα περισσότερα Startups θα χρεοκοπήσουν; Η κοινωνική προσφορά τους και η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον είναι ανεκτίμητα.

Tagged with:

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις αλλιώς;

Δημοσιεύθηκε στο startupper.gr, 18.06.2018

Καθώς όλη η Ελλάδα, ή έστω μεγάλο μέρος της, ασχολείται αυτήν την περίοδο με τις Πανελλήνιες, δεν μπορεί κανείς παρά ν’ αναρωτηθεί αν αυτό είναι το αποτελεσματικότερο σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση εν έτει 2018. Δεν θα μπορούσε άραγε η τεχνολογία κάπως να βοηθήσει, αφού άλλωστε αμέσως μόλις οι υποψήφιοι μπουν στις σχολές της επιλογής τους με αυτήν θα ασχολούνται για το υπόλοιπο της ζωής τους;

Όχι ότι οι εξετάσεις τύπου Πανελληνίων πρέπει να καταργηθούν. Κάθε άλλο. Πάρα πολλά επαγγέλματα βασίζονται στην ετοιμότητα στιγμήςΓιατροίδικηγόροικαλλιτέχνεςαθλητέςδημοσιογράφοιαστυνομικοί και στρατιωτικοί απαιτείται να είναι σε θέση να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αν η στιγμή περάσει και δεν αποδώσουν, έπειτα η συνολική ποιότητα και κατάρτισή τους δεν έχει και τόση σημασία. Οι εξετάσεις είναι ο μόνος τρόπος να διαχωριστούν όσοι μπορούν να λειτουργήσουν έτσι και όσοι όχι.

Έχοντας πει αυτό, η απόδοση στιγμής μετρά πολύ λιγότερο σε εξίσου πολλά άλλα επαγγέλματα. Για την ακρίβεια, σε όλα τα υπόλοιπα: Εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας, ερευνητές κάθε κλάδου της επιστήμης, αρχιτέκτονες και μηχανικοίλογιστές και οικονομολόγοι, το σύνολο της βιομηχανίας πληροφορικής(προσωπικά, εκεί θα έβαζα και τους Startuppers), δημόσιοι υπάλληλοιστελέχη επιχειρήσεων, σε όλα τα παραπάνω σημασία έχει περισσότερο η συνέχεια και η αξιοπιστία, η δημιουργία μιας μακρόχρονης σχέσης εμπιστοσύνης, παρά η άμεση λύση.

Αφού λοιπόν έχουμε, τουλάχιστον, δύο κατηγορίες επαγγελμάτων, γιατί να έχουμε μια κατηγορία εξετάσεων; Γιατί να μετρά το ίδιο η ικανότητα ανταπόκρισης στιγμής για την εισαγωγή τόσο στις ιατρικές σχολές όσο και στο πολυτεχνείο; Στις πρώτες προφανώς και είναι κρίσιμη, στις δεύτερες, σχεδόν καθόλου.

Από την άλλη μεριά, από το σύστημα των Πανελληνίων διαφεύγει εντελώς η σύγχρονη τάση για εξωσχολικές δραστηριότητες. Οι πιτσιρικάδες σήμερα συμμετέχουν στη Βουλή και το Ευρωκοινοβούλιο, σε Erasmus, σε εργαστήρια και σεμινάρια, σε διαγωνισμούς καινοτομίας και επιχειρηματικότητας και σε άλλα πολλά. Γιατί το βιογραφικό ενός μαθητή λυκείου να μην μετρά καθόλου στις Πανελλήνιες εξετάσεις; Για τις ιατρικές σχολές πιθανώς να είναι αδιάφορο, για τις ανθρωπιστικές ή τις οικονομικές σχολές όμως είναι κρίσιμο.

Πως θα μπορούσαμε να επιτύχουμε ευελιξία; Αφήνοντας τα Πανεπιστήμια ν’ αποφασίσουν, ποιους υποψήφιους να δεχτούν στις σχολές τους. Αυτά ξέρουν καλύτερα από καθέναν τις απαιτήσεις κάθε σχολής. Προφανώς, όχι ανεξέλεγκτα. Είναι εδώ που η τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει. Τα κριτήρια και η διαδικασία πρέπει να είναι διαφανή. Όλα δημοσιευμένα στο Διαδίκτυο. Η τεχνολογία επίσης δίνει κι άλλες λύσεις. Γιατί οι απόφοιτοι θα έπρεπε να δίνουν επαναληπτικές μια φορά το χρόνο, ενώ τα Πανεπιστήμια έχουν δύο ακαδημαϊκά εξάμηνα;

Προφανώς υπάρχουν προϋποθέσεις ώστε κάτι τέτοιο να συμβεί. Η μεγαλύτερη προσφορά των Πανελληνίων είναι, για μένα, το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης που δημιουργούν: Είναι ίσως η μόνη περίπτωση στην Ελλάδα που όλοι κρίνονται με τα ίδια ακριβώς κριτήρια. Αυτό το συναίσθημα είναι ανεκτίμητο. Προκειμένου τα Πανεπιστήμια να επιτύχουν το ρόλο τους πρέπει να αφεθούν ελεύθερα από την πολιτική και την κυβέρνηση. Να (συνεχίσουν να) αξιολογούνται. Να εκμεταλλευτούν το διαδίκτυο. Να γίνουν ανταγωνιστικά (ακαδημαϊκά, όχι χρηματοοικονομικά).

Μόνο έτσι και θα φροντίσουν να δεχτούν τους καλύτερους, και όχι όσους τυχόν θα τους υποδειχθούν, υποψήφιους, αλλά και, κυρίως, μόνο έτσι θα πείσουν την ελληνική κοινωνία για αυτό.

Tagged with:

Research Alliance for Data Governance and Cyber Security (DGCS-Alliance) 2018 Annual Forum

The 2018 Annual Forum of the DGCS Alliance took place in Beijing on 5 June 2018. My presentation focused on the need for “A new UN agency for international protection on the right of privacy: The EU perspective“.

 

 

Tagged with:

Η σημασία του «Made in the EU»

Δημοσιεύθηκε στο startupper.gr, 29.05.2018

Τώρα που ο «GDPR» (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) τέθηκε επιτέλους σε ισχύ και ο ουρανός δεν έπεσε, ακόμα, στα κεφάλια μας, χρήσιμο είναι νομίζω να εξετάσει κανείς τι σημαίνει το «Made in the EU» για την επιχειρηματικότητα, με την ευκαιρία αυτών ακριβώς των, νέων, νομικών υποχρεώσεων:

– Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ούτε κάτι το αφηρημένο ούτε κάτι το αμελητέο. Είναι ο τρίτος (ή τέταρτος, αναλόγως πως μετρά κανείς) παγκόσμιος πόλος για όλα τα θέματα του ανθρώπου σήμερα. Μπορεί να μην έχει ακόμα έναν τηλεφωνικό αριθμό, όπως παλιότερα την είχε κατηγορήσει ο Κίσινγκερ, αλλά με τον Κανονισμό δίνει το στίγμα της για την ψηφιακή κατάσταση εν γένει. O υπόλοιπος κόσμος ίσως διαφωνήσει ή συμφωνήσει με το Ευρωπαϊκό όραμα, δεν μπορεί όμως να μείνει αδιάφορος σε αυτό.

– Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι κάτι το μακρινό από εμάς. Πράγματι μέχρι σήμερα οι αποφάσεις από τις Βρυξέλλες επηρέαζαν την καθημερινότητά μας μόνο έμμεσα – αντιλαμβανόμασταν, δηλαδή, τα «θετικά» ή «αρνητικά» αποτελέσματα για εμάς μόνο μέσα από το φίλτρο των εθνικών μας κυβερνήσεων (οι οποίες επικοινωνιακά παραδοσιακά διαχειρίζονται τα θέματα αυτά όπως τις βολεύει). Όμως, από τον GDPR και πέρα, ίδιοι κανόνες για την επεξεργασία δεδομένων εφαρμόζονται από, για παράδειγμα, έναν Ιρλανδό, έναν Ιταλό και έναν Έλληνα λογιστή. Το δίκαιο της Ένωσης, με άλλα λόγια, επιτέλους «κατέβηκε στον δρόμο».

– Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συγκεκριμένη οπτική και άποψη για τα πράγματα, διαφορετική από εκείνη των ΗΠΑ ή της Κίνας. Πέρα από φιλελεύθεροι δημοκράτες, έχουμε και μια ιδιαίτερη σχέση με το νομικό μας πολιτισμό. Θεωρούμε ότι πρέπει να μπαίνουν κανόνες στην αγορά, και ότι το κατάλληλο εργαλείο γι αυτό είναι οι νόμοι. Θεωρούμε επίσης ότι η αγορά είναι δυνατό, και σωστό, να οδηγηθεί προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, και ότι πάλι το κατάλληλο εργαλείο γι αυτό είναι οι νόμοι. Όλα αυτά προφανώς οδηγούν σε πολυνομία. Η οποία πράγματι επιβαρύνει την επιχειρηματικότητα – αν όχι και τον ίδιο τον άνθρωπο. Όμως άλλη λύση, καλύτερη, ώστε να επιτευχθούν οι παραπάνω στόχοι δεν υπάρχει. Επομένως, δουλεύουμε με ό,τι έχουμε.

– Όλα τα παραπάνω συνεπάγονται ένα σωρό υποχρεώσεις για τον μέσο, Έλληνα, επιχειρηματία ή Startupper. Αν παράγει προϊόν οφείλει να εξασφαλίσει πιστοποιήσεις, πρότυπα, και κρατικές άδειες για να το κυκλοφορήσει. Αν προσφέρει υπηρεσίες, οι νομικές του υποχρεώσεις είναι ακόμα περισσότερες. Τώρα ο «GDPR» έρχεται να επιβαρύνει κι άλλο. Η διαδικασία δεν τελειώνει ποτέ, κι ούτε πρόκειται, επειδή αυτός είναι ο Ευρωπαϊκός τρόπος του επιχειρείν.

Δύο είναι οι τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς τα παραπάνω. Ο ένας είναι να το πάρει απόφαση, και να τα χρησιμοποιήσει ως ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Τα ευρωπαϊκά προϊόντα και υπηρεσίες έχουν άλλες (καλύτερες;) προδιαγραφές από τα αντίστοιχα άλλων κρατών. Μόνο έτσι άλλωστε δικαιολογούν τις, αντικειμενικά, υψηλότερες τιμές τους. Ο άλλος είναι να το δει ως πρόβλημα. Και για αυτή την περίπτωση υπάρχουν λύσεις – να μεταφερθεί εκτός ΕΕ. Ο κόσμος είναι ανοιχτός και μεγάλος. Οι νέοι επιχειρηματίες είναι παντού περιζήτητοι.

Όμως, το να παραμένει κανείς στην Ελλάδα και να πληρώνει (γκρινιάζοντας) για τις νομικές του υποχρεώσεις ενώ προσπαθεί να ανταγωνιστεί με βάση την χαμηλότερη τιμή πώλησης κράτη με λιγότερη γραφειοκρατία και, ακριβώς για αυτό, μικρότερο κόστος παραγωγής, και μάλιστα σε παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, αυτό νομίζω ότι είναι το λιγότερο αποτελεσματικό απ’ όλα.

Tagged with:

Τι σημαίνει ο GDPR για σας;

Δημοσιεύθηκε στο startupper.gr, 21/05/2018

 

Καθώς η μέρα που ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων θα τεθεί σε άμεση ισχύ σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση πλησιάζει, χρήσιμο είναι, νομίζω, να εξετάσουμε ορισμένες διαφορετικές οπτικές σε σχέση με αυτόν (οι οποίες αποτελούν αυστηρά και μόνο προσωπική μου άποψη).

Έτσι λοιπόν:
– Αν δει κανείς τον Κανονισμό ως άτομο / πολίτης τότε γρήγορα θα συνειδητοποιήσει ότι η θέση του ενισχύεται στο παγκοσμιοποιημένο ψηφιακό περιβάλλον. Ο Κανονισμός είναι, υπό μία έννοια, το ψηφιακό Σύνταγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το βασικό μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του πολίτη στο Διαδίκτυο. Σε πρακτικό επίπεδο, δίπλα στα ήδη γνωστά δικαιώματα (ενημέρωσης, πρόσβασης, διόρθωσης) ήρθαν να προστεθούν νέα, όπως το δικαίωμα στη λήθη ή στην φορητότητα των δεδομένων, τα οποία αναμένεται να αυξήσουν το επίπεδο προστασίας που προσφέρεται σε καθέναν από μας.

– Αν δει κανείς τον Κανονισμό ως Startupper, τα συναισθήματα θα είναι ανάμικτα. Ασφαλώς η συμμόρφωση συνεπάγεται έξοδα, χρήματα δηλαδή που συνήθως λείπουν. Διευκολύνσεις (shortcuts) ειδικά για Startups για την ώρα δεν υπάρχουν. Ειδικά όσοι ως βασική δραστηριότητα έχουν ακριβώς την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων θα πρέπει να προσπαθήσουν να επιτύχουν μια αντικειμενικά δύσκολη ισορροπία μεταξύ οικονομίας και συμμόρφωσης.

– Η οπτική των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων δεν διαφέρει και πολύ από εκείνη των Startups. Ίσως εδώ τα πράγματα να είναι λίγο καλύτερα, με την έννοια ότι ίσως περισσεύουν λίγα περισσότερα χρήματα για τη συμμόρφωση, ή ίσως πάλι ο Κανονισμός να επηρεάζει οριακά τη λειτουργία τους. Διευκολύνσεις και πάλι δεν υφίστανται για την ώρα, αναμένεται όμως να υπάρξουν στο μέλλον. Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσει κάποια ΜΜΕ τον Κανονισμό είναι τον δει ως μια ευκαιρία για νοικοκύρεμα-συμμάζεμα πρακτικών που, ενδεχομένως, εφαρμόζονταν ελαφρά τη καρδία για την επεξεργασία δεδομένων.

– Τέλος οι μεγάλες επιχειρήσεις και το Δημόσιο δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον Κανονισμό παρά ως μια ακόμα υποχρέωσή τους, με την οποία, άλλωστε, σε μεγάλο βαθμό θεωρητικά ήδη συμμορφώνονται. Οποιαδήποτε άλλη οπτική, σε μένα τουλάχιστον, θα ήταν αδιανόητη.

Αυτές τις μέρες η αγορά, στην οποία περιλαμβάνεται και το Δημόσιο, ζει εποχές Y2K, για όσους από εμάς είμαστε αρκετά μεγάλοι για να θυμόμαστε εκείνη την περίοδο. Θεωρώ πως λόγος για πανικό δεν υπάρχει, άλλωστε ούτε το 2000 σταμάτησε ο κόσμος.

Τον Κανονισμό μπορεί κανείς να τον αντιμετωπίσει είτε ως ευκαιρία-πρόκληση είτε ως βάρος-πρόβλημα. Καθένας είναι βέβαια ελεύθερος να επιλέξει, όμως επειδή ο Κανονισμός ήρθε για να μείνει, προσωπικά θα σας πρότεινα το πρώτο.

Tagged with:

9o Πανελλήνιο Συνέδριο Ε.Ε.Ν.e-Θέμις «Προσωπικά Δεδομένα & Δικηγορία: Μια νέα πραγματικότητα – Ένα νέο κεφάλαιο στο νομικό κόσμο»

Η Ένωση Ελλήνων Νομικών e-Θέμις διοργάνωσε στις 11 & 12 Μαΐου 2018 το 9ο Πανελλήνιο Συνέδριο της με θέμα: «Προσωπικά Δεδομένα & Δικηγορία: Μια νέα πραγματικότητα – Ένα νέο κεφάλαιο στο νομικό κόσμο» στα Ιωάννινα στο Epirus Palace Hotel. Το Συνέδριο παρακολούθησαν περισσότεροι από 400 σύνεδροι, η πλειοψηφία των οποίων ήταν δικηγόροι Αθηνών αλλά και επαρχίας, όπως Ιωαννίνων, Πρεβέζης, Άρτας, Λευκάδας, Κέρκυρας, καθώς και εκπρόσωποι άλλων επαγγελματικών κλάδων.

Logo

Η παρουσίασή μου σε αυτό αφορούσε την “Πιστοποίηση στον Γενικό Κανονισμό για την Προστασία Δεδομένων”.

 

Tagged with: , , ,
Top